"Φιλοκαλούμεν τε γάρ μετ' ευτελείας και φιλοσοφούμεν άνευ μαλακίας..."

"Φιλοκαλούμεν τε γάρ μετ' ευτελείας και φιλοσοφούμεν άνευ μαλακίας..."
Αγαπάμε το ωραίο με λιτότητα και φιλοσοφούμε χωρίς να γινόμαστε μαλθακοί. Η ενασχόληση με τη φιλοσοφία δε μας κάνει θεωρητικούς ανθρώπους και δεν μας απομακρύνει από την πρακτική δράση, λέει ο Θουκυδίδης δια στόματος Περικλή.
Έτσι με το παρόν ιστολόγιο και εμείς, οι μαθητές της Β τάξης του 4ου Λυκείου Χαλκίδας είμαστε ενεργοί, προβληματιζόμαστε για ό,τι συμβαίνει γύρω μας και αποδεικνύουμε ότι η φιλοσοφία οδηγεί στη σκέψη και στη δράση.
Μας κάνει να αναρωτιόμαστε για ό,τι συμβαίνει γύρω μας και να μην αποδεχόμαστε τίποτα ως δεδομένο και "φυσικό". "Φιλοσοφία θα πει να βρίσκεσαι καθ’ οδόν...", θα πει να αναζητάς καινούριους δρόμους, να είσαι πνεύμα ανήσυχο και αιρετικό, γιατί μόνο τότε δικαιώνεις την ανθρώπινή σου υπόσταση και μπορείς να λέγεσαι "έλλογο ον". Στόχος μας είναι να καταθέσουμε τις σκέψεις μας παίρνοντας ερεθίσματα από τη φιλοσοφία, η οποία ως ιδιαίτερος κώδικας σκέψης και επικοινωνίας μπορεί να μετατρέψει το στοχασμό σε δημιουργία, τον προβληματισμό σε θέση, την απορία σε γνώση.

Σάββατο, 26 Νοεμβρίου 2011

Ο ΟΔΟΙΠΟΡΟΣ: «ΜΗΝ ΚΟΙΤΑΖΕΙΣ ΤΟ ΔΡΟΜΟ. ΑΚΟΛΟΥΘΗΣΕ ΤΟΝ ΜΕΧΡΙ ΤΕΛΟΥΣ»

Aνάρτηση : 26 Νοεμβρίου 2011

Του ΠΑΝΟΥ ΡΑΜΑΝΤΑΝΗ

Ένας νέος ζούσε ξέγνοιαστα και μακριά από προβλήματα στο εύπορο σπίτι της οικογενείας του. Την καθημερινότητα του, την κατελάμβαναν οι «μουσικές» των νερών του ποταμού, το θρόισμα των φύλλων, η μαγεία της γαλήνιας φύσης, οι φωνές των περαστικών και ενίοτε οι άμαξες που διέσχιζαν τον δρόμο.

Μετά ερχόταν η νύχτα και το διάβασμα στη σιωπή, με μόνο ήχο τα καιόμενα ξύλα. Έτσι περνούσε η ζωή του, με την αίσθηση ότι δεν υπήρχε τίποτα εκεί έξω και όλος ο κόσμος τελείωνε στα όρια του ματιού του.


Μέχρι που ένα απόγευμα πέρασε μπροστά του ένας άντρας ντυμένος στα μαύρα. Ο μυστηριώδης αυτός άνθρωπος έσπειρε με μια μόνο φράση του την αμφιβολία μέσα στο μυαλό του αγοριού. «Μην κοιτάζεις το δρόμο. Ακολούθησέ τον μέχρι τέλους» του είπε και έκτοτε τίποτα δεν ήταν το ίδιο.

Η αιώνια αναζήτηση θα ξεκινούσε με το φευγιό του νεαρού από τον τόπο του. Μια αναζήτηση που θα τον έβαζε σε άγνωστους δρόμους, θελκτικούς και επικίνδυνους παράλληλα, αλλά και που θα άλλαζε τελείως την σκέψη του για τον κόσμο και τους ανθρώπους. Θα γινόταν έτσι, ένας «αιώνιος» οδοιπόρος.

Γραμμένο σχεδόν εκατό χρόνια πίσω, 1917, «ο οδοιπόρος» του Φερνάντο Πεσσόα δεν είναι απλά άλλο ένα πεζογράφημα. Αποτελεί μια φιλοσοφική «ιδέα» για το πώς η εικόνα του κόσμου μπορεί να μεταβάλλεται βάση των εσωτερικών αναζητήσεων, των υλιστικών δεδομένων και ερωτικών αναγκών.

Ένα αφηγηματικό αριστούργημα, δοσμένο μέσα από την σαγηνευτική πέννα του Πεσσόα.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου